Do wielkich mistrzów, malujących freski wymienić warto przynajmniej cztery ważne nazwiska:

Giotto di Bondone- artysta urodził się ok. 1266 a zmarł w 1337 roku. Był włoskim malarzem, architektem i najwspanialszym przedstawicielem trecenta, działał we Florencji, Rzymie, Padwie, Neapolu, Asyżu i Boloni. Od 1334 prowadził budowę dzwonnicy przy katedrze florenckiej, autor licznych fresków i obrazów sztalugowych. W swojej twórczości konfrontował włoską tradycję bizantyjską ze sztuką gotyku, szczególnie w zakresie przedstawienia bryły w przestrzeni. Był pierwszym artystycznym wyrazicielem poglądu, który stawia człowieka na nowym ważnym miejscu w dziejach plastycznych. W swoich obrazach religijnych zawarł wiele aktualnej prawdy dotyczącej życia ludzkiego.

Masaccio- a właściwie Tomaso di ser Giovanni di More- artysta urodził się w 1401 a zmarł w 1428 roku. Był malarzem włoskim, jednym z reformatorów malarstwa włoskiego o dużym znaczeniu dla renesansu europejskiego. Działał we Florencji, Pizie i Rzymie. Przypuszczalnie był uczniem Masolina. W swoich freskach realizował swój wielki monumentalny styl z dramatyczną indywidualizacją typów ludzkich, surowym ujęciem architektury oraz pejzażu. Wyprzedzał epokę w trójwymiarowym i perspektywicznym traktowaniu przestrzeni przełamując płaszczyznową tradycję D.B. Giotta. Wpłynął na sztukę Rafaela i Michała Anioła. Pracował min. Z Masolinem przy freskach Brancaccich w kościele Santa Maria del Carmine we Florencji (słynne Wygnanie z raju), obraz dla kościoła Santa Maria del Carmine w Pizie (1426), fresk św. Trójcy w Santa Maria Novella we Florencji.

Michał Anioł- a właściwie Michelangelo Buonarroti, urodził się w 1475 a zmarł w 1564. Był jednym z najwybitniejszych artystów włoskich i europejskich epoki renesansu. Wykształcony we forenckim warsztacie malarza D. Ghirlandaio, a w dziedzinie rzeźby w pracowni Bertolda di Giovanniego. Jego działalność artystyczna jest związana z Rzymem, gdzie twórczość artysty objęta została mecenasem papieskim. Główny temat rzeźb Michała Anioła stanowiła postać ludzka, w której artysta upatrywał głęboki sens metafizyczny. Służyły temu heroizowane figury w dynamicznych pozach ze spotęgowanym efektem cierpienia, dalekie od harmonijnych i statycznych rzeźb klasycznego renesansu. Nowatorstwo polega na wprowadzeniu rozwiązań manierystycznych oraz zapowiadających kreacje barokowe. Michał Anioł jako architekt wprowadził nowe, dynamiczne zasady kompozycji oraz odmienne pojmowanie przestrzeni- stosował klasyczne elementy w sposób sprzeczny z ich tradycjonalnymi funkcjami. W najbardziej nowatorskiej kaplicy Madyceuszy odrzucił kanony klasycznego piękna, przewężając ostro proporcje okien, a pilastry pozbawiając głowic. W zakresie urbanistyki istotną nowość stanowiło wprowadzenie formy owalu jako podstawy ukształtowania Kapitolu. Główne prace architektoniczne i urbanistyczne: przedsionek biblioteki Laurenziana we Florencji (1524), plac Kapitoliński (1536), rozbudowa pałacu Farnese w Rzymie (1546), kontynuacja budowy bazyliki Św. Piotra-kopuła (1547), kościół S. Maria degli Angeli w termach Dioklecjana (1561).

Rafael- a właściwie Raffaello Santi, włoski artysta urodził się w 1483 a zmarł w 1520 roku. Czołowy przedstawiciel dojrzałego renesansu zarówno w malarstwie, jak i w architekturze. Urodzony w Urbino, do 1502 uczył się malarstwa w Perugii u P. Perugina, pod koniec 1504 przeniósł się do Florencji-tam poznał dzieła L. Da Vinci, które wywarły na niego ogromny wpływ. W 1508 osiedlił się w Rzymie, gdzie za pośrednictwem D. Bramantego otrzymał od papieża Juliusza 2 zlecenie udekorowania freskami apartamentów reprezentacyjnych, tzw. Starz z których pierwszą ukończył w 1511. Za pontyfikatu kolejnego papieża Leona 10 (od 1513) objął kierownictwo budowy kościoła św. Piotra i sprawował je od 1516 do 1520 roku. Jednocześnie mianowano go też konserwatorem zabytków starożytnych. Rafael doskonalił swój warsztat malarski tworząc słynne Madonny (1500-1504). Na przełomie 1514-1516 sporządził siedem kartonów-wzorów do arrasów watykańskich przeznaczonych do zawieszenia w dolnej strefie Kaplicy Seksyńskiej. Kolejnym zadaniem malarskim była dekoracja loggi watykańskich w krużgankach 2. piętra wykonana na zlecenie Leona 10 w latach 1517-1519-obejmowała ona 52 epizody biblijne w 13 przęsłach oraz słynne groteski. Mecenasem Rafaela był obok papieża bankier A. Chigi, dla którego artysta zaprojektował kaplicę przy rzymskim kościele Santa Maria del Popolo (od 1512).
Za szczytowe dzieło Rafaela uchodzi Madonna Seksyńska przeznaczona do kościoła św. Sykstusa w Piacenzie oraz Madonna della Sedia. Inne ważne obrazy to: Zaślubiny Marii, Madonna ze szczygłem, Madonna del Granduca, Piękna ogrodniczka, Złożenie do grobu. Rafael w swojej pełnej harmonii sztuce po mistrzowsku łączył chrześcijański światopogląd ze starożytnymi ideałami estetycznymi, czemu służyła zarówno doskonałość kompozycyjna, jak i nastrój powagi oraz klasyczne piękno jego dzieł.